Een dikke week gepasseerd. 'T is wat ons betreft gevolgen, en op de kaart ziet het er ook niet slecht uit qua afstand

. In ieder geval, de eerste week was er niet een van getjol met de grote G. Onze goeie oude ford fiesta heeft ons zonder pruttelen (met dank aan L. Vercruysse) all the way tot in Riga gebracht via Berlijn, Warschau en Kaunas. Dat bakske heeft ons iedere kilometer opnieuw verbaasd. Meestal op goede stukken autostrade, maar ook op Poolse wegen waar het blijbaar een nationale sport is camions te oversteken en nog nét op tijd terug in te voegen. Berekend risico tzalwelzijn. Adrenaline verzekerd.

De weinige tjollinge op de weg was dus allesbehalve op de auto af te schuiven. We zijn zonder kaart (enkel die van Duitslad) tot in Riga gereden. En ja, dat brengt nu en dan wel de overtollige kilometers met zich mee (en leute gelukkig). Maar dankzij Simons goede navigatie - en fotos van de kaart getrokken in een tankstation

- bleven ze toch beperkt.

Couchsurfing is voor ons beiden iets nieuws, maar blijkt toch wel écht tof. Eens je goed en wel in de wereld van de couchsurfers bebt ingeburgerd, besef je pas hoeveel mensen met plezier hun huis opstellen voor complete vreemden. Onze ervaringen zijn tot dusver positief. Onze eerste 'blind date' was in Warschau met een op en top Pools koppel Agnieszka - een verlegen en lieve madam - en Michal - een energiek, babbelziek en nerd-achtig mannetje, die naar eigen zeggen 'so excited' was om couchsurfers over de vloer te hebben dat hij 's morgens zijn huis én poort vergat te sluiten- en hun zes katten en hond. We hebben tot laat in de avond gebabbeld, gekookt en carcassone gespeeld en zijn er vertrokken met twee zelfgemaakte broden en een chocoladecake. 4-Sterrenhotel als je't ons vraagt!

Bij het tweede koppel in Riga waren we duidelijk niet de eersten die op de couch sliepen. Zo hard als Agnieszka en Michal hun best deden, zo relaxed waren Daiga en Artis. Thuiskomen, TV aan en in no time glas wijn in de hand. Zij hebben ons zo goed en zo kwaad mogelijk proberen te helpen met de verkoop van de fiesta, maar konden naar mijn gevoel toch hun Ja-man-en-jullie-denken-dat-da-zomaar-ga-lukken-uitdrukking soms moeilijk verbergen. Die verkoop liep dus inderdaad niet van een leien dakje, maar 't is uiteindelijk wel gelukt (én we hebben toch weer eens een eum...uniekecoté van 't stad gezien

). Met een bescheiden 200 euro in de hand stonden we een paar uur later met pak en zak aan de dichtstbijzijnde bushalte. Slik. En nu kan het echt beginnen...

De 17-urenslaaptrein naar Moskou viel supergoed mee, op de bank met twee oudere Russische madammekes die sokken breien en theetjes drinken met een grappig sfeermuziekske op de achtergrond. I-de-aal! De nachelijke Russische grenscontrole is op het randje van angstaanjagend. Legerpeeties zoals in de oude oorlogsfilms (geweetwel, lange frak en bijhorende bontmuts en knuppel) en strenge vrouwen -al even strak in het ouderwetse sovjetlegerpak- passeren heen en weer met honden en vragen paspoorten en visums.

Swat, Moskou en zijn niet zo vriendelijke Russische volk, U leest er alles over in het volgendeverhaal

.

See you!